| Profil von NATTANIT..คนรั่ว..มีใครบ้าง ใหญ่...FotosBlogListen |  Extras  Hilfe |
|
|
..คนรั่ว..มีใครบ้าง ใหญ่อยู่ค้ำฟ้า.....ชีวิตนี้น้อยนัก แต่ชีวิตนี้สำคัญนัก... 30 Dezember ส่งท้ายปี 2551เกือบละ เกือบจะหมดปีละ...นั่งๆคิด มันผ่านเร็วโคตร ปีนี้มา count downที่ กทม..และไปต่อที่เขาค้อ น้ำหนาว ก้อเตรียมเสื้อผ้า ถุงมือ ถุงตีนเรียบร้อย
ก้อก่อนมา กทม ไปเดินตลาดนัด ที่ ยะลา ได้เสื้อหนาวมาตัว แบบเพิ่งเปิดกระสอบ นิ้งๆแจ่มสุดๆ ราคาก้อ 280 บาทเท่านั้น...เอาไปซักเรียบร้อย เหมือน
ใหม่เลยทีเดียว มาคราวนี้หนีฝน(ยะลา)มาเย็นๆที่ กทม ...เกิดอาการเจ็บคอ หวัดลงคอนิดหน่อย อากาศมันเปลี่ยนอ่านะ
 ...นี่ก้อ ปีนี้ได้ไปไหว้พระเจ้าตาก ที่วงเวียนใหญ่ ทำใหม่ ปรับภูมิทัศน์ ก้อโอเคเลยนะ สวยดี แต่กลางวันท่าทางจะร้อนน่าดู เราไปไหว้ประมาณ เที่ยงคืนกว่า คนก้อยังเยอะแยะมากมาย
จัดพื้นที่สะดวกมาก พอไหว้เสร็จ เดินกลับมาบ้าน วัยรุ่นตีกันหน้าบ้านเวงกำ..คนนึงพาส่งโรงบาลไปละ หน้ายุบไปเลย อีกคนที่นอนแอ้งแม้งตรงถนนหน้า
บ้านก้อนอนครวญคราง หัวแตก เลือดนองถนน กู้ภัยมากันเต็ม เหมือนมันมาตายที่หน้าบ้าน มาเป็นสิบ กะมาเก็บศพมันรึไง...เฮ้อ ช่างมันเหอะ..
นี่เตรียมตัวเก็บของ ไม่รู้ที่โน่นจะหนาวมากแค่ไหน ก้อเช็คสภาพอากาศ เอาแน่นอนไม่ได้ ...เอาไว้ ไปเที่ยวกลับมา จะมาเล่าให้ฟังนะ ...วันที่ 31 คงไม่ได้
ไปไหน ทำของอร่อยๆกินที่บ้านนี่หละ ...
22 September อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยจิงๆนี่ก้อไม่รู้อาไร เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก ปรับตัวไม่ทันแล้ววุ้ย...เบื่อด้วย หงุดหงิด เห็นหน้าทุกวันแล้วเบื่อ อยู่ด้วยกันมีแต่เรื่องหงุดหงิดใส่กัน
เราก็พยายามเดินหนีซะ..เดินเล่นตอนเย็น ไปเดินที่ริมคลองข้างบ้าน ตลอดทางจะมีต้นปีบ (กาสะลอง) นั่นแหละ หอมดี เดินพลาง ลากเจ้าขนุนพลาง (ไม่รู้ใครลากใคร แรงเยอะเป็นบ้า) เดินไปเก็บได้ เป็น 10 กว่าดอก แล้วก้อมานั่งพักเหนื่อยที่ริมคลองนี่แหละ นั่งดมเจ้าดอกปีบนี่
ได้กลิ่นมันแล้ว นึกถึง ทางเหนือ จะมีเยอะมาก ...นึกถึงคนที่โน่นจัง...ป่านนี้ไม่รู้เป็นไงบ้าง พูดถึงทางโน้น จำได้ว่ามีอยู่ปีนึงไปเที่ยวกันตอนปีใหม่ ..เพื่อนเดือน..นั่นเอง ไปเมาร่ำสุราแก้หนาวที่ดอยอ่างขาง คืนนั้น อากาศหนาวมาก ประมาณ 2 องศาได้ คิดเอาแล้วกัน กินเหล้านี่ไม่ช่วยให้อุ่น หรือร้อนได้เลย นั่งผิงๆไฟ ด้านหน้า แต่หนาวหลัง ต้องนั่งสลับอย่างนี้ไปตลอด เมื่อยวะ...เพื่อนเดือนเราก็ได้ที่ เมามากแล้วละ..ก้อบอกว่าอยากจะอ้วก แล้วก้อเดินไปทางหลังรถกระบะของพี่ที่ร่วมเดินทางไปด้วยกัน เพื่อนเราดันทำในสิ่งที่เราไม่คาดคิด หล่อนเปิดประตูหลังรถแล้วอ้วกซะ..555 มันนึกว่าเป็นประตูห้องน้ำ หรือฝาชักโครก กันแน่ อันนี้ก็ไม่มีใครทราบได้ นี่เป็นแค่เริ่มต้นเท่านั้น หลังจากวันนั้น เราก้อลงมาจากดอย มาเมากันต่อในเมือง ทุกค่ำคืน เราต้องมาหาที่มานั่งร่ำสุรา ไม่ซ้ำที่กันเลย ตั้งแต่ goodview เอื้องผึ้งจันผา เฮือนสุนทรี และก้ออีกหลายร้าน จำชื่อไม่ได้ พอเมาแล้วก็งี้แหละ ..เพื่อนเดือนก้อมาอ้วกแตกอีกแร้วที่ร้าน Goodview ริมปิง...ฮามาก เอาออกมาแบบไม่ต้องอายใคร...พออ้วกเสร็จ เธอก้อทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..เก่งจิงเพื่อนเรา คิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วมัน อดนั่งยิ้มคนเดียวไม่ได้ ช่วงนั้นมันมีความสุขโดยไม่คิดอะไรจริงๆ...เที่ยว กิน เมา..ไม่มีสาระอะไรเลยชีวิตนี้ แต่ที่แน่ๆ ทุกศุกร์ เราไปแล้วพัทยา จะไปบ่อยมาก ไม่ต้องถามนะว่าไปทำไม ไปเที่ยวหรอ...อ๋อ ไม่ใช่ค่ะ เราไปเปิดห้องในโรงแรมหรู และต้อง คอมมม้นต์ด้วยว่าห้องต้องอยู่ริมสระน้ำเพราะ เราไปกินเหล้ากัน...กลายเป็นคนที่ติดเหล้าไปเลย...ไม่กินแล้วหงุดหงิด...ว่าแล้ว ซักแก้ว 2แก้ว ท่าจะดี 13 Juni กลับมาแระ...มันไปพร้อมกับ... นี่ก้อกลับมาจาก กทม. ได้ อาทิตย์กว่าแระ ....กลับไปคราวนี้ก้อได้เรื่องคือ ลืม โทรศัพท์ไว้ในรถTAXI หน้ามาบุญครอง
โอ้วแม่เจ้า หายไปพร้อมกับเบอร์โทรของลูกค้า และเพื่อนๆทุกคน มือสั่นทำไรไม่ถูกแต่เท่าที่รู้คือรถแท็กซี่ฟังรายการร่วมด้วยช่วยกัน
เราก้อจัดการโทรไปที่รายการร่วมด้วยช่วยกันดันโทรไม่ติด และโทรบอกน้องชายว่ามือถือหายช่วยโทรไปที่รายการ ร่วมด้วยช่วยกัน
แต่ไม่มีใครโทรติดเลย โมโหก้อโมโหนะ..ลองโทรเข้าเครื่องตัวเองดู ก้อติดนะ แต่ไม่มีคนรับ ลองโทรได้สักพัก จู่ๆ ก้อปิดเครื่องไปเลย
นั่นแหละที่เรารู้สึกได้ว่า หมดหวังที่จะได้ เครื่องคืนมาเจ็บใจนะ...ไอ้คนที่มันเอาไปไม่คิดถึงหัวอกของคนเป็นเจ้าของบ้าง ถ้าเครื่องมัน
หายบ้างมันจะรู้สึกไงบ้าง ...ตัดสินใจไปซื้อ โทรศัพท์เครื่องใหม่ และต้องนั่งรถไปเซ้นทรัลปิ่นเกล้า ไปทำซิมใหม่ แต่เป็นเบอร์เดิม ...
วันนั้นเป็นวันที่เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย...จริงๆ เลยแวะมานั่งพักกินกาแฟที่ สตาร์บั๊ค ซัดไป 2 แก้ว ...เฮ้อ เสียเบี้ย งานนี้หลักหมื่น...
.......อนิจจัง คือ ไม่แน่ เราต้องเข้าใจ.....  28 April เพิ่งหายไข้นะวันนี้..อากาศร้อนแต่เช้า...ก้อเพิ่งหายจากไข้ ไม่สบายอยู่ 2-3 วันเพราะอากาศไม่ค่อยดี เด๋วร้อน พอเย็นฝนตก ...พักนี้ก้อปวดหัวบ่อยๆด้วย
มีเรื่องให้คิดเยอะ หรือเป็นเพราะเราคิดมาก มันเลยเครียด..เฮ้อ หลายเรื่องหลายราวปะปนกันมาตอนนี้..นั่งๆคิด ก้อได้แต่ถอนหายใจ ทั้งๆที่แม่เคยสอนไว้
ว่าถอนหายใจบ่อยๆมันไม่ดีนะ..อันนี้ก้อไม่ได้ถามนะว่าถ้าถอนหายใจบ่อยๆจะเป็นอย่างไร...เอาเป็นว่าเชื่อผู้ใหญ่ไว้ก่อนไม่ใช่เรื่องเสียหาย
ไม่ใช่รึ... 25 Januar มีแต่เรื่อง....วุ่นวาย.....พักนี้รู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน...ไม่รู้ทำไม แต่คงไม่ใช่วัยทองแน่นอน( เม้าท์นะยะหล่อน รู้ทันหรอกน่า) วันก่อนนกมาคอร์หลุดไป บินไปอยู่ข้างป้อมตำรวจ ข้างบ้าน เรารึตกใจแทบตาย เรียกอยู่นานมาก เพราะเป็นครั้งแรกที่บินเป็น ของเจ้าพลอยสวย รออยู่นานมากผลสุดท้าย ต้องเรียกเพื่อนพี่หนุ่ยที่ทำงานไฟฟ้า ให้เอารถไฟฟ้า มาขึ้นให้ที สุดที่รักเราเค้าก้อขึ้นกระเช้าขึ้นไปเองเลย ผลปรากฎว่าตัวเองกลัวความสูง พี่แกก้อร้องว่ากลัว ไอ้เราก้อนึกว่า นกมันจะกลัว ผลปรากฎว่าพี่แกกลัวซะเอง เรางี้แผดเสียงหัวเราะออกมาแบบไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น...น่าอายเนอะ หน้าตางี้อย่างโหด แต่กลัวความสูง ต้องให้น้องเขยขึ้นไปแทน ก้อเรียบร้อยด้วยดี นึกว่าจะต้องเสียนกไปซะแร้ว วันนั้นทั้งวันมีแต่เรื่องตั้งแต่เช้า ...คงไม่ต้องเล่านะ สรุปคือ ..เซ็งทั้งวัน... วันนี้เค้ามาติด อินเตอร์เนต แบบhi-speed ให้ เออเร็วดี บ้านนอกซะนาน ... ขำไร...ก้อเปิดเล่นมันทั้งวัน...ที่ร้านตอนนี้เงียบจัง หรือเพราะใกล้สิ้นเดือนมั้งนะ( ปลอบใจตัวเองป่าว) นี่เราเอารูปสมัยเรียนที่ศึกษานารีมาลงไว้ก้อเข้าไปดูกันเอาเองนะ นึกถึงวันเก่าๆ แล้วเราจะมาเล่าให้ฟังทีหลัง...ต้องไปแล้วละ ไปตรวจความเรียบร้อยของงานที่สั่งให้ คุณหนุ่ยทำไว้ก่อนนะ... 16 Januar ....-_-".......ร้อน...ร้อนเป็นบ้าจิงๆ ร้อนได้ร้อนดี ร้อนมันเข้าไป...เย้ พรุ่งนี้ เค้ามาติด hi speed ที่ร้านแล้ว คงหมดปัญหาทำให้หงุดหงิดเพราะความช้ามากของระบบแย้ว....จิงๆจะเอาไว้โหลด...อิอิ อยากไปเที่ยวทะเลจังเยยยยยยยย.......คิดถึงพะงันจัง เดือนเมษาคงได้ไปแน่นอน 11 Januar ....อากาศร้อน ยิ่งทำให้ใจร้อนได้ง่าย....วันนี้ยุ่งตั้งแต่เช้า ต้องไปธุระหลายที่ ไอ้รถเจ้ากรรมก้อสตาร์ทไม่ติด ก้อไดมันไม่ค่อยดี เฮ้อ รถเก่าผัวแก่ แย่ที่สุด...ใช่มั้ย วันนี้ได้ปะทะอารมณ์กันตอนกินข้าวกลางวันเพราะไอ้เรื่องที่ไม่เป็เรื่องทั้งนั้น เราเลยเดินออกมาจากร้าน ขับรถมันไปเรื่อยๆ...แล้วก้อมาหยุดอยู่ที่นี่แหละร้านเนตใกล้บ้าน ไม่รู้จะไปที่ไหนดี เพราะที่นี่ไม่มีที่ให้ไป นี่มันยะลานะไม่ใช่กรุงเทพ...หมดหนทางไปจิงๆ เวรกรรม.... สุดท้ายก้อไปไหนไม่ได้ไกลเล้ย... นี่มาดูเมลล์ที่เข้ามาเป็นร้อย นั่งลบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เซ็งตัวเอง ถ้าเพื่อนๆมาอยู่ใกล้แถวนี้บ้างก้อดีดิ ....มีมั้ยใครจะมาอยู่ที่นี่บ้าง รีบๆเก็บเสื้อผ้าเลยนะ....ส่วนคนบางคนที่มันบอกว่าจะมาเที่ยวหาเรานะ เมื่อไหร่จะมา ไม่ต้องกลัวหรอก ระเบิดอะไรที่ไหนกัน...มันต้องอยู่ให้เป็น และคนเราเมื่อมันถึงคราวตายอยู่ที่ไหนมันก้อตายได้เช่นกัน จิงมั้ยเพื่อนๆ นี่วันที่ 15-17 มกรานี้ไม่ว่างนะจ๊ะส้มไม่งั้นเราคงได้เจอกันแน่นอน แต่เราจะพยายามทำตัวให้ว่าง แหมไปหาแกไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขับรถจากยะลาไปหาดใหญ่ แค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น ชั้นสามารถขับได้ชิวๆ ว่าแต่ว่า แกนัดจะหวานใจไป ชั้นก้อขอบาย ไม่สามารถจะเป็นกระดูกขัดคอแกได้...เที่ยวให้หนุกๆแล้วกันเพื่อน .... นี่ก้อใกล้เวลาที่ต้องไปร้านเหมือนเดิม ....เบื่อ 13 September ยุ่งๆๆๆๆๆและแล้ว ก้อใกล้ถึงเวลาจะเปิดร้านแล้ว แต่ยังไปไม่ถึงไหนเลย ไม่ค่อยมีเวลาเลย ถ้าเพื่อนๆสงสัยว่า หายไปไหน ก้อกำลังเปิดร้านขายของเกี่ยวสั ตว์เลี้ยงนะ และพวกสัตว์แปลกๆ แต่สัตว์นรกที่นี่ไม่มีขายนะ อิอิ นี่ก้อกะว่าจะขึ้น กทม. ไปเอานกมาคอร์ BLUE & GOLD ลูกป้อน เอามาเลี้ยงหน้าร้านสักตัว เพราะที่บ้านเราเลี้ยง แอฟริกันเกรย์ไว้อยู่แล้วตัวนึง พูดได้แล้วละ พูดมากซะด้วย ชื่อ เจ้าพุก ตอนนี้ก้อเหนื่อยสุดๆ ไม่ค่อยมีเวลาสักเท่าไหร่ .... ไม่รู้จะทันเปิดร้านมั้ย ทำกัน สองคน เหนื่อยจัง ...
19 Juli ฝนตกหนัก...อืม จาตี2แย้ว นอนไม่หลับเลย ไม่รู้เป็นอาไร ก้อเลยมานั่งเล่นคอม นั่งทำนู่นนี่ไปตามเรื่องตามราว พี่หนุ่ยอ่ะหลับไปนานแระ เค้านอนไม่สนใจคนรอบข้างหรอกนะ เพราะเค้าต้องตื่นแต่เช้า....เราสบายกว่าเค้าสินะ ... นั่งฟังเพลงชิวๆไปเลย พูดถึงเรื่องเพลง ช่วงนี้ไม่ได้ลงเพลงใหม่ๆในเครื่องเลยกะว่าจะบอกให้น้องชายส่งมาให้ ก้อที่นี่มันไม่มีเลยนี่ หายากพอสมควร เราคงไม่รู้แหล่งด้วยละม้าง...อืมว่าแต่ใครที่จิตเมตตาจะกรุณาส่งมาให้หน่อยก้อดีนะ ....อยากได้จิงๆ....วันนี้ไปซื้อปลาดุกมา 500 ตัว เอามาเลี้ยงในบ่อปลาคราฟ (แต่ปลาคราฟตายหมดแระ) ก้อไม่รู้เหมือนกันว่าจะเลี้ยงรอดมั้ย ต้องรออีก 3 เดือนถึงจะขายได้ เราก้อไม่เคยเลี้ยงนะ ต้องลองดู...เลี้ยงเล่นๆ เอาเป็นความรู้เท่านั้น แต่ ต้องซื้ออาหารปลาด้วย วันนี้ลืมซื้อ.... ขี้ลืมจิงเรา....วันนี้ตอนเย็น ฝนตกหนักมาก เพราะทั้งวันร้อนอบอ้าวมาก...ดีใจที่ฝนตก ต้นไม้ ที่ปลูกในสวนก้อได้น้ำไปในตัว ...ที่จิงคือเราขี้เกียจไปรดน้ำไง...อิอิ สบายไปอีก 2 วัน...ฝนตกแล้วก้อมานั่งเพลินๆ คิดถึงเรื่องต่างๆนานา คิดถึงเพื่อน คนโน้นคนนี้ ถ้าเรายังอยู่ที่กรุงเทพ ตอนนี้เราคงได้ไปโรงเบียร์พระราม3 ...คิดถึงจัง คิดถึง เบียร์เย็นๆ กับขาหมูเยอรมัน กุ้งแก้ว และอีกหลายอย่าง และที่สำคัญที่ขาดไม่ได้ คือเพื่อนๆก๊วนศึกษานารี ...CB ..คงรู้นะว่าหมายถึงใครบ้าง เราสัญญาว่ากลับไปคราวนี้เราต้องไปให้ได้เพื่อนๆ คิดถึงทุกคน...อยากกินอาหารญี่ปุ่นมาก ถ้าจะกินต้องนั่งรถไปกินที่หาดใหญ่ละ...2 ชั่วโมงจากที่นี่...แต่ที่หาดใหญ่มีแต่ ฟูจิ ไม่มีโออิชิ...แต่มีอีกหนึ่งร้านที่เราอยากไปมาก คือ ซูกิชิ...ที่เราไปบ่อยมากจาไปกินเนื้อย่างเกาหลี ไปกินที่ MBK กะอ้อมและส้ม จำได้มั้ยเพื่อน ที่เซ็นทรัลลาดพร้าวก้อกินกะพี่ตาตาตี่ของเรา วันนั้นเราไปดูหนังเรื่อง รักจัง ด้วยใช่มั้ยพี่ตา...และพี่ตาเราก้อนัดเจอใครบางคนด้วยว่าแต่ใครบางคนของพี่ตานี่หัวล้านไปหน่อยนะ หุหุ...และที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้าไปกะเดือนเพื่อนซี้ที่ขี้เมาเหมือนเราถึงได้คบกันนานไง....เดือนถ้าเดือนอ่านอยู่คราวหน้าแกต้องเลี้ยงฉันบ้างนะเพื่อน...เอามาเลี้ยงเพื่อนบ้างไม่ใช่ไปเลี้ยงผู้ชายจนหมด...อย่ามาเนรคุณกะเพื่อนนะขอร้อง....เรามาอยู่ที่ยะลานี่ กินโรตีแทบทุกเช้า หรอยดีเหมือนกัน...ตอนเย็นๆเราจะทำกับข้าวเองมากกว่า คือว่าไม่สนใจว่าฉันจะทำอร่อยมั้ยคือเอาแค่ฉันกินได้ก้อพอ ..don't care ... วันนี้เราก้อผัดเนื้อน้ำมันหอย กะปลาหมึกผัดผงกะหรี่ ปลาหมึกผัดนี่เราผัดได้หรอยมาก เพราะเราใส่ไข่ไก่และนมสดไปด้วยหอมมันและที่สำคัญ ต้องใส่ผงกะหรี่ให้เยอะหน่อยถึงจะหอม ใส่น้ำพริกเผาไปหน่อย อู้ยยยย....หรอยจังฮู้....ใครสนใจโทรมาถามสูตรเด็ด หรือวิธีทำได้นะ...เออ เรานี่ก้อเป็นแม่ศรีเรือนเหมือนกัน ไม่ใช่ไรหรอก มันมาจากการทำกับแกล้มกินกะเหล้าบ่อยๆ และมันก้อเป็นไปเองเรียนรู้หลายๆอย่างด้วย ถ้าใจไม่รักไม่สามารถทำได้ด้วยนะ...โม้ซะงั้น.... 17 Juli วันที่ อ๋อ โทรมาวันนี้อากาศร้อนเป็นบ้าจิงๆ...ว่าจะไปดูแฮรี่พอตเตอร์ แต่ติดงานยุ่งๆทั้งวันเลยไม่ได้ไป...เอ้อ...หน้าตาเราตอนนี้ดูไม่ได้เชียว กิน เหล้าน้อยไปหน่อยเฮอๆๆๆ วันนี้จู่ๆก้อได้รับโทรศัพท์จากใครคนหนึ่ง ...ที่หายไปนานมากๆ เขาชื่อ อ๋อ นั่นเอง โทรมาปรึกษาเรื่อง สีทาบ้าน แนะเข้าทางเชียว ...ก่อนอื่นขอแนะนำเพื่อน(อดีตแฟน)คนนี้หน่อยนะ เขาชื่อ อ๋อ เรียนจบมัคคุเทศแต่ไปเป็นพนักงานขายประกัน เมื่อก่อนมานั่งเฝ้าเราเช้าเย็นที่จำได้แม่นคือวันนั้นวันเกิดเอ๋เอง อ๋อก้อหวังดี พาไปเลี้ยงข้าว ตอนแรก ไม่ยอมบอกว่าจะพาไปไหน พาขึ้นรถซะดื้อๆงั้น มารู้ตอนที่ถึงร้านอาหารแล้ว มันก้อปลื้มๆนะไม่คิดว่าจะพามาเลี้ยงข้าว...ก้อซึ้งๆนะ อ๋อ เป็นคนอารมณ์ดี ชอบเล่นกีต้าร์ ชอบร้องเพลงและต้องเป็นแนวลูกทุ่งนะ เขาโปรดปรานเชียวละ ยิ่งเป็นน้ำเสียงของ อ๊อดโอภาส ทศพร นั่นแหละขวัญใจเขาละ ... เราต้องเจอกันแทบทุกเย็น คบกันมาได้ระยะนึง ก้อต้องมีเหตุให้เราต้องเสียน้ำตา อ๋อ ไปแอบชอบคนแถวบ้านเขานั้นแหละ เศร้า...ไม่โกรธนะ แต่ งงๆ ไม่มีเหตุผล มาบอกไม่ได้ให้เราตั้งตัวเลย และที่สำคัญ อ๋อ บอกว่า เราไม่ผิดหรอก...เอ้า ไม่ผิดแล้วทิ้งเราไปทำไม....ถึงทุกวันนี้ เมื่อเราคิดถึงเรื่องนี้ ก้อยังหาเหตุผลไม่ได้สักที แต่ช่างเถอะ ....ตอนนี้เราก้อเป็นเพื่อนที่ดี ต่อกัน นานมากเลย ถ้าอ๋อเข้ามาอ่านเจอที่เอ๋เขียนไว้ คงจำได้นะ ว่าอ๋อทำกับเอ๋ได้ยังไง อย่าลืมหาคำตอบที่ชื่นใจมาให้เอ๋ฟังหน่อยนะเวลาโทรมาหาเอ๋คราวหน้าแต่เอ๋อยากจะบอกอ๋อ ว่าไอ้เรื่องเจ้าชู้ เนี่ยเพลาๆลงหน่อยก้อดีนะ เปลี่ยนแฟนทุกปีเนี่ย มันเปลืองไปหน่อยนะ ผู้หญิงมีน้อยใช้ให้มันประหยัดหน่อยเอาละ...คุยกันนานพอสมควร กลับมานั่งทำงานต่อ มึนๆหัวกินยาก้อแล้ว 4 เม็ดไปแล้วยังไม่หายสักที อยากเอาสว่านมาเจาะเข้าไปที่ขมับ มันปวดจนเจ็บตา ต้องเอาผ้าห่อน้ำแข็งมาประคบ ก้อค่อยยังชั่วในระดับหนึ่งเท่านั้น ช่างมันเดี๋ยวมันก้อหายเองละ
05 April ......เงียบไปเลย........ .....วันนี้ร้อนมาก...หงุดหงิด ไม่รู้ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ เห็นมองอะไรก้อขวางหูขวางตาไปหมด ... หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเอง พยายามนะ คงเป็นเพราะเรางี่เง่า
ละมั้ง..ทำไมทำไมเราต้องไปแคร์อะไรมากมาย ทั้งๆที่ตัวเองก้อเจ็บมาแล้วครั้งนึง แต่อย่างว่าน่ะ เราก้อมองโลกในแง่ดีไป โกรธใครได้ก้อไม่นาน มักจะพูดดีกะเค้าเสมอ ลองมองย้อนไปดูตัวเองดิ๊ ว่าเค้าเคยแคร์เราบ้างมั้ย เคยถามมั้ยว่าเราเป็นไงบ้าง กินข้าวหรือยัง ... ไม่เคยมีคำถามเหล่านั้นให้ได้ยิน ... ขอโทษน่ะ ที่เข้าไปวุ่นวายในชีวิตของนาย ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของเรา
แต่เราหวังดีและห่วงอยู่ลึกๆ นายคงไม่รู้หรอกน่ะ...... ช่างเหอะ เราก้องี้แหละ ห่วงคนอื่นมากเกิน ไม่หันกลับมามองดูตัวเอง ไม่เคยแคร์ตัวเอง ...ที่นี่ .. มันเหงาน่ะ... ไม่รู้ว่านายจะเคยรู้สึกแบบเราบ้างมั้ย ... ไม่มีใครเลย..ความรู้สึกนั้นนายจะนึกหรือคิดถึงใครบ้าง... อาจจะไม่มีเรา...แต่กลับกันน่ะ ..เวลาเราเหงา เราจะนึกถึงนายเสมอ เราก้อขี้ตู่อย่างนี้เข้าข้างตัวเองพอได้ฟังเพลง....ก้อต้องแอบร้องไห้ ...ขี้แงจิงๆ ขี้เหล้าไม่พอ ยังขี้แงอีก....อย่าเลย มันทนไม่ไหว...น้ำตาก้อพาลจะไหล.....มันไม่ไหวแล้ว
26 März หนอยแนะนอนยังไงก้อไม่หลับ คิดมากอีกแล้ว...อยากได้ร้านที่อ่าวนางกระบี่ จังเลย แต่เซ้งแพงมาก 800,000 บาทจะหาเงินจากไหนมาทำเนี่ย แต่ทำเลเยี่ยมมาก เป็นผับเล็กๆ 3 ห้องขายเครื่องดื่ม เบียร์ให้ชาวต่างชาติ ท่าทางใช้ได้เลย อยากได้ อยากเป็นเจ้าของ ใครก้อได้ช่วยที เนี่ยนอนไม่หลับเพราะเหตุผลนี้แหละ ใครก้อถามว่าทำไมไม่หาร้านที่กรุงเทพ เราอยู่ต่างจังหวัด เบื่อแล้วกรุงเทพ เบื่อเมืองแออัด ไม่ชอบเลย...เฮ้อ ช่วงนี้อากาศก้อไม่ค่อยดี รู้สึกเป็นไข้ แต่ไม่เป็นไรหรอกน่ะ กินยาดักไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราทนได้อยู่แล้ว กว่าจะเข้ามาปรับ blog ของตัวเองได้ นานโขทีเดียว ก้อไม่ค่อยได้เข้ามาเล่นน่ะ เป็นแต่นั่งอ่านของคนอื่น แต่บางครั้งก้อมีบางคนเอาเราไปเม้าท์ในblog ของตัวเอง จริงมั้ย..ตั้ม..อิอิ หนอยนึกว่าเราไม่รู้รึไง แต่ยังไงตั้มก้อยังเป็นคนที่น่ารักคนนึง สำหรับเราน่ะ ... และเป็นคนนึงที่ทำให้เรา งงไปกับชีวิตอยู่พักนึง เพราะจู่ๆนายก้อหายไปเฉยๆซะงั้น และเราก้อรอ รอ รอ รอไปดิ พยายามน่ะคิดถึงตลอด...แต่เวลานั้นคงไม่มีเราอยู่ในชีวิตเค้าแล้ว ลืมไปแล้วดิ... ช่วงนั้นเอ๋ยอมรับน่ะว่าเอ๋เองก้อ ขี้เมามากขึ้นทุกวัน คนโง่เท่านั้นที่สามารถจะทำอย่างนี้ได้ .... ช่างมันเถอะเรื่องมันผ่านมาแล้ว เอ๋ไม่โกรธตั้มน่ะที่ตั้มไปมีคนอื่น เอ๋ให้อภัยตั้มทุกอย่าง จะเก็บแต่สิ่งที่ดีๆเอาไว้ในใจ เอ๋ขอน่ะ ขอแค่วันนี้เรายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดไป.... |
|||
|
|
